De Liefde, Natuurlijk!


Jazz, video en poezie

 

I Compani: Jazz, video, poezie.


Na het succesvolle producties als : Gluteus Maximus, His Master, Her Voice (ism theatergroep Flint) "Aïda volgens I Compani" en "Fellini" heeft I Compani bewezen meer dan een jazzgroep te zijn. Geïnspireerd door o.a. funk, impro, klassieke muziek, tango, circus- en wereldmuziek hebben zij een geheel eigen dynamisch en verrassend geluid ontwikkeld.

De Liefde Natuurlijk!

Nu presenteren zij, ter gelegenheid van hun 20-jarige jubileum, de liefde natuurlijk, een bijzondere multimediale voorstelling met live muziek, poëzie, fotografie en video. Speciaal voor I Compani schreven 10 componisten o.a. Vera Vingerhoeds, Corrie van Binsbergen, Wouter van Bemmel, Bo van de Graaf, Carel van Rijn en Bernard Hunnekink een nieuw stuk. Ze zijn gevoed door de gedichten van Carlos Drummond d'Andrade, een Braziliaanse dichter die na zijn dood een omvangrijk oeuvre van erotische gedichten naliet. Zangeres Quirine Melssen voert tevens de Dadaïstische Sonate Erotica van Erwin Schulhoff uit 1921 uit . Veejay Martijn Grootendorst staat garant voor een fascinerend beeldspel. U hoort tien topmusici die hun sporen verdienden in de Jazz, pop en klassieke muziek.

Muzikanten: 

Bo van de Graaf en Ewout Dercksen (saxofoon),
Jeroen Doomernik (trompet),
Tessa Zoutendijk (viool)
Michel Mulder bandoneon 
Hans Hasebos (vibrafoon)
Quirine Melssen (zang en performance)
Albert van Veenendaal (piano)
Meinrad Kneer (bas) en
Yonga Sun (drums).

Regie : Mark Timmer,
techniek
Mark Peters.

 

Braziliaanse dichter d’Andrade inspireert jazzgroep I Compani tot een bruisende voorstelling voor : De Stentor Zwolle e.o.Door: Agnes van Brussel

Op de cd’tjes in de auto ter voorbereiding op het interview is de muziek nog vreemd en onrustig: vrij ontoegankelijke jazz met gesproken teksten tussendoor. Maar zoals soms gebeurt door een ontmoeting en de intensiteit van een live concert, is de verovering compleet. Komt het door de energie van de muzikanten onder leiding van saxofonist Bo van de Graaf of komt het door de combinatie van muziek, beeld, poëzie en de performance van zangeres Quirine Melssen? Het werkt in ieder geval als een louterend stortbad.

De jazzgroep I Compani bestaat 20 jaar en jubileum wil hij vieren. Nog altijd dezelfde musici in die twintig jaar? Welnee, de enige constante factor is Bo van de Graaf en verder zijn het steeds weer nieuwe muzikanten en vaak ook nieuwe instrumenten voor de broodnodige inspiratie.

Volgens Van de Graaf is het nodig om steeds weer te vernieuwen. ‘je moet jezelf steeds weer verbazen en die verbazing overbrengen op het publiek’. Italiaans kunstenaarsbloed stroomt door zijn aderen.

Zijn Italiaanse overgrootvader kwam als poppenkastspeler naar Amsterdam en stond aan het begin van een nog altijd bestaande poppenkasttraditie op de Dam. Maar ook nuchter Hollands kruideniersbloed maakt deel van hem uit. Zijn ouders dreven een Albert Heijn winkel in Wijchen.

Onmisbaar acht hij dat laatste, want in dit vak moet je toch ook je concerten kunnen verkopen en subsidies in de wacht slepen. Af en toe speelt hij met een andere band . ‘Heerlijk is dat dan even: die zorgeloosheid’, vertelt hij, nadat hij het zoveelste telefoontje pleegde om ervoor te zorgen dat zijn tienkoppige band op tijd op de planken staat.

Maar dan zijn ze er: Bo van de Graaf en Ewout Dercksen (saxofoon), Jeroen Dormerik (trompet), Tessa Zoutendijk (viool) , Michel Mulder (bandoneon), Hans Hasebos (vibrafoon), Quirine Melssen (zang en performance), Albert van Veenendaal (piano), Meinrad Kneer (bas) en Yonga Sun (drums)

Wellustige poëzie

I Compani is vooral Bo van de Graaf. Met deze band maakte hij een muzikale ontwikkeling door. Steeds meer heeft hij er een eigen stempel op kunnen drukken. De laatste jaren werkt hij veel met beeld en poëzie.

 ‘Met de gedichten van de Braziliaanse dichter liep ik al veel langer rond’. Ik hou ervan om vanuit tekst muziek te componeren. Het geeft houvast en maakt het ook interessant voor een breder publiek’. Van de Graaf is niet de enige die zich heeft laten inspireren door de Braziliaanse dichter Carlos Drummond d ’Andrade, die na zijn dood een groot ouvre van erotsiche gedichten naliet.

Bekend is de prachtige documentaire O amor natural van Hedy Honigmann. ook hierin draait het om een ode aan de liefde, de lichamelijke liefde wel te verstaan. Zeven componisten, die allemaal ooit met I Compani hebben gespeeld schreven een compositie op de gedichten van D’Andrade als een soort verjaardagscadeau voor I Compani.

Wellustige gedichten zijn het, maar alles behalve platvloers. Het is de klassiek geschoolde zangeres Quirine Melssen die de gedichten vertolkt. Heel spannend en humoristisch begint zij te vertellen over zoenen, soms verstaanbaar en soms overstemd door de muziek. In haar rode glimmende jurk met rozen en witte naaldhakken is ze op een grappige manier sensueel en vitaal.

Veejay

Soms is er te veel om naar te kijken, de performance van Melssen, de tien muzikanten die elkaar lijken te verrassen met improvisaties en een enorme energie uitstralen en de beelden van de Veejay Martijn Grootendorst. Al vaker werkte hij met I Compani samen onder andere in de voorstellingen AIDA en FELLINI, een ode aan de Italiaanse regisseur in beeld en muziek. Grootendorst kreeg net als de bandleden vrij spel en improviseert met films en fotografie van eigen hand. Bijzonder zijn de close ups van twee ogen, dan weer geopend dan weer gesloten, die alle ruimte geven aan de verbeelding en ook spanning oproepen wanneer de pupil alsmaar groter wordt om tenslotte te veranderen in een omvatte borst.

In de muziek zijn met de bandoneon heel duidelijk Zuid-Amerikaanse invloeden te herkennen en ook de marimba geeft de muziek een exotische touch. Er zijn allerlei muzikale invloeden, maar het is toch vooral moderne jazz. Eigenwijs, onrustig en gepassioneerd neemt de muziek je mee naar het hoogtepunt van de voorstelling: de dadaïstische sonate Erotica, een onnavolgbare act van Quirine Melssen. Meer moet er ook niet verteld worden want: De dingen die in bed gebeuren / zijn geheim van wie bemint.


Recensies

Overdaad aan beelden op verjaardagsfeestje voor jazzliefhebbers

MARC COUWENBERGH voor: Algemeen Dagblad regio Gouda. ****

 

Door I Compani: Bo van de Graaf en Ewout Dercksen (saxofoon), Jeroen Doomernik (trompet),Tessa Zoutendijk (viool), Michel Mulder (bandoneon), Hans Hasebos (vibrafoon), Quirine Melssen (zang en performance), Albert van Veenendaal (piano), Meinrad Kneer (bas) en Yonga Sun (drums). Regie : Mark Timmer

Gezien: vrijdagavond 21 okt 06  in de Goudse Schouwburg

Wat is leuker dan je twintigste verjaardag vieren met een ode aan de liefde? Het jazzgezelschap ‘I Compani’ onder leiding van Bo van de Graaf, koos erotische poëzie als inspiratie voor hun 20-jarig jubileum. Die verjaardagsvoorstelling ‘De liefde, natuurlijk’ ging vrijdagavond in première in de Goudse Schouwburg. Niet minder dan tien componisten, waaronder Corrie van Binsbergen en Vera Vingerhoeds schreven er de muziek voor aan de hand van erotische gedichten van de Braziliaanse dichter Carlos d'Andrade (1902-1987). Dat leverde verrassende muziekstukken op als ‘Museum van de Gevoelens’ en ‘De dingen die in bed gebeuren’. Het hele scala van tederheid tot climax in muzieknoten is natuurlijk ook echt iets voor ‘I Compani’ dat naam heeft gemaakt als orkest dat graag heel verschillende muziekgenres mixt: jazz, of beter gezegd improvisaties, met klassieke muziek terwijl je in de verte ook nog het circus hoort.

Ook ritmes en klanken uit andere werelddelen komen voorbij. In ‘De liefde, natuurlijk’ laat dit orkest, voor de gelegenheid op volle feeststerkte van acht man en één vrouw, weer horen hoe beeldend muziek kan zijn. Ondanks dat de uitvoering te lijden had van typische premièrekwalen.

Tussen alle fraaie en soms ook wonderlijke klanken als die van de combinatie van een vijl en de vibrafoon, klonken nogal eens storende fluittonen van falende techniek. Muzikaal knap en humoristisch was de vertolking door sopraan Quirine Melssen van de ‘Sonate Erotica’. Dit muziekstuk van Erwin Schulhoff waarin een vrouw zonder het te weten kennis maakt met de genoegens van het vrijen, dateert al uit 1921. Melssen zong en speelde dit op een even leuke als weinig verhullende wijze.

Minder geslaagd in deze voorstelling is de combinatie van videobeelden met de muziek. De twee versterken elkaar niet, maar concurreren. De beelden die op zich een aantrekkelijke raadselachtigheid hebben, leiden de aandacht af van de muziek, die toch de hoofdmoot moet zijn. Het is ook onnodig omdat bij deze muziek juist allerlei beelden in je eigen hoofd ontstaan. Dan ook nog beelden voorgeschoteld krijgen, is gewoon teveel van het goede.


Door: bezoeker, bron: Volkskrant weblog….

Gisteravond het concert van I Compani hiero in Nijmeegse LUX bezocht.

Bo van de Graaf is natuurlijk een rasmusicus; zijn ceedee Ticket is een van de meest verfrissende zgn jazzmuziekschijven van de afgelopen jaren.
Met zijn band I Compani heeft Bo van de Graaf een evenzeer verfrissende aanpak: eerder werd openlijk de liefde bedreven met de muziek van Nino Rota en de films van Fellini.
Nu werd een aantal composnisten gevraagd om iets te doen met de erotische gedichten van Carlos Drummond d'Andrade.
Opnieuw werd een beroep gedaan op de diensten van veejay martijn Grootenhorst.
In tegenstelling tot de feestelijke Fellini-tour vond ik de combinatie van geluid en beeld dit keer minder geslaagd; met name omdat de muziek en musici niet alleen gebonden en gevangen werden door de muzikale partituren (van oa Vera Vingerhoeds en uiterard Bo zelf), maar ook nog eens door de beeldenstormvloed van de veejay.
Pas aan het einde van het optreden kwam het geheel goed los.
Hoogtepunten gisteravond waren de solo van Bo zelf aan t slot en de bijdragen van violiste Tessa Zoutendijk.Zij fungeerde als spil tussen de blazers en de de ritmesectie.
Opvallend goed was ook Bo's nieuwe slagwerker: Yonga Sun.

Maar al met al een zeer geslaagde avond


 

De Liefde, Natuurlijk,

n.a.v  de laatste uitvoering in Theater aan de Parade op woensdag 9 mei 2007.  Het Brabants Dagblad schreef er dit over:

Erotiek bezongen met heetgebakerde circusjazz

Door Mark van de Voort

Zon, hitte, hitsige liefde en erotiek. In de machocultuur van Zuid-Amerika en met name Brazilië lusten ze er wel pap van. De übergeile dichtwerken van Carlos Drummond d’Andrade staan strak van de sensualiteit. Het Nederlandse jazzensemble I Compani koos d’Andrade’s poëzie als rode draad door haar jubileumvoorstelling.

I Compani bekleedt al twintig jaar lang een unieke plek binnen de Nederlandse jazz- en improvisatiemuziek. Flarden filmmuziek van Nino Rota en Henry Mancini vliegen voorbij, met brokjes Frank Zappa-achtige slapstickrock en Hollandse circusjazz in de beste traditie van het Willem Breuker Kollektief. Woensdag speelde I Compani haar laatste voorstelling in de succesvolle jubileumreeks ‘De liefde, natuurlijk’.

De lome, heetgebakerde sfeer van D’Andrade’s dichtkunst past de Compani’s als gegoten. Jazzmuziek moet vooral niet te ingewikkeld lijken, hapklare muziek met groot speelplezier bereid. Filmische muziek ook, vol abrupte scènewisselingen, waarbij zoveel mogelijk emoties binnen de vierkante centimeter partituur worden gepropt. De trage stroom live filmbeelden deden dan ook afbreuk aan de zeggingskracht van de muziek.

Ruggengraat van I Compani zijn de drie blazers: saxofonisten Bo van de Graaf en Ewout Dercksen, en de Bossche trompettist Jeroen Doomernik. Leider Van de Graaf bewees weer eens een topmuzikant te zijn.

In het swingende opdrachtstuk ‘Jij, mijn wereld’ van Corrie van Binsbergen zong Van de Graaf als nooit tevoren op zijn sopraansaxofoon. Ook Jeroen Doomernik kon heerlijk te keer gaan op zijn trompet in Van de Graaf’s ‘Museum van Gevoelens’. Deze instrumentale werken zijn nog het meest genietbaar.

Problematischer zijn de vocale bijdragen van Kristina Fuchs. Met haar schelle, geaffecteerde stemgeluid kon ze geen greintje van D’Andrade’s bezieling overbrengen. Een pijnlijke wanklank tijdens een zeer vermakelijke avond.

‘De liefde, natuurlijk’, van I Compani, Theater aan de Parade Den Bosch, gehoord wo 9 mei; hun volgende voorstelling ‘Circusism’ is te zien op Festival Boulevard, za 4 augustus.