RESENSIES - Museum of Emotions CD

Review  from :  CADENCE   June 2007

I COMPANI: MUSEUM OF EMOTIONS,

ICDISC.NL 601.

Dutch band I Compani, helmed by reedist Bo van de Graaf, celebrated its twentieth anniversary with a tour to showcase new compositions written by band members that were no longer involved with the group. The majority of the pieces were inspired by the erotic poetry of CarlosDrummond d’Andrade, as well as the Chinese poetry of Gülendem Wubuli. Their most well-knownmusic is due to their interpretations of Fellini’s musical compatriot, Nino Rota, and it is this interest in cinematic realms that inspires the group’s sound. The result is music that is grand in its scope, with an emphasis on mood-shifting, mixing melodrama with joy. (....) For this performance, I Compani is a nonet, as opposed to its usual septet configuration, appended by six vocal/spoken-word artists.

Depending on your likes/prejudices, the vocalized sections may be seen as adding depth to each appearance. Arguably the strongest performancesare those without the vocals, such as the uppity first section of Van De Graaf’s "Museum of Emotions" suite, "Screaming Lustfully," highlighted by the incisive trumpet work of Jeroen Doomernik.

The final section of the suite, "Asking Eyes," is also interesting with its Latinized groove that breaks into a biting tenor jaunt and back to a happy melody led by Doomernik’s golden flugelhorn.

Likewise, the lovely "Do It!" presents an effervescent horn arrangement that breaks into a potent dance driven by Yonga Sun’s drums and vibrant

solos from Hans Hasebos’ vibes and Tessa Zoutendijk’s violin. As for the spoken word pieces, the initial cut, "Een Goddelijk Ontwaken" is a buoyant romp that announces Michel Mulder’s sonorous bandoneon, an instrument that adds to the broad palette, though the remainder of the six-part suite takes an Asian flair that is mired especially by Gülendem Wubuli’s recitation and distracting operatic vocals (particularly on "Those Kinds of Things").

It’s not that the arrangements are dull, quite the contrary. It is not entirely clear who arranges what (perhaps it was van de Graaf or the writers themselves), but what is certain is that the nonet’s sound colors are used effectively both in terms of dynamics and in casting emotion, but these strengths are often given somewhat of a back seat. A good example is Van de Graaf’s "Luna Triste," a moving piece with wonderful violin work from Zoutendijk and Ewout Dercksen’s tenor. But perhaps the strongest track in this realm is the "bonus track," "Bo’s da Bomb" with van de Graaf’s alto taking the spotlight for three minutes on his own before the rest of the group rises beneath him, inspiring him to dig in (despite Simin Tander’s vocalizing at the piece’s conclusion).

The arrangements are splendid and the varied instrumentation is put to good use. (....)  Jay Collins


 

I Compani

De stem van Emanuel Pessanha figureert ook in het openingsnummer Een Goddelijk ontwaken van Museum of Emotions, het nieuwe album van het door de Nijmeegse saxofonist Bo van de Graaf geleide jazzensemble. Ooit begonnen als vertolkers van de prachtige filmmuziek van Fellini’s huiscomponist Nino Rota, is I Compani uitgegroeid tot een jazzgezelschap dat altijd garant staat voor originele invalshoeken en verrassende live-optredens (noteer alvast 16 t/m 18 februari in je agenda voor het spektakel Circusism in LUX!).

Museum of Emotions is een live-opname van het  programma "De Liefde, Natuurlijk" in het BIM-huis in Amsterdam begin vorig jaar. Van de Graaf liet ter gelegenheid van het 20-jarig bestaan van I Compani vroegere bandleden nieuwe composities schrijven geïnspireerd op de poëtische en erotisch getinte teksten van de Braziliaan Charles Drummond d’Andrade. Ze worden op dit album live uitgevoerd door de huidige bezetting van I Compani, met onder meer Yonga Sun (drums), Jeroen Doomernik (trompet), Tessa Zoutendijk (viool) en Hans Hasebos (vibrafoon). Dat levert een gevarieerd album op met onder meer het door blazers gedomineerde en door Vera Vingerhoeds geschreven Do it!, met fraaie solo’s van bandeonist Michel Mulder en violiste Zoutendijk, maar ook het door Corrie van Binsbergen geschreven Jij, mijn wereld, dat begint als een tango en zich ontspint als een muzikaal duet tussen Van de Graaf en Mulder. De titel van dit album is ontleend aan de door Van de Graaf geschreven gelijknamige suite waarin de van zijn improvisaties bekende saxofonist zich naar hartelust kan uitleven, onderbroken door de (vanwege de rechten?) in het Chinees vertaalde teksten van d’Andrade. Is er op dit album hier en daar al een aan Rota ontleend fragmentje te horen, het album wordt afgesloten met het op Pin Penin van Rota gebaseerde nummer Bo’s da Bomb, waarmee De Graaf toch weer terugkeert naar zijn grote inspirator. (Icdisc.nl)

 


 

Uit: http://www.jazzflits.nl van 29okt 2006

BO VAN DE GRAAF

Bo’s Da Bomb  wereld-uurrecord saxofoonspelen

icdisc (DVD)

I COMPANI

Museum of Emotions

icdisc (CD)

De Nijmeegse saxofonist/componist/bandleider Bo van de Graaf zit niet stil. Het ene maffe project is nog niet klaar of het volgende zit alweer in zijn hoofd.

Hij organiseerde  claxonconcerten voor auto’s, een bewerking van de opera ‘Aïda’ voor twee personen, en bedacht een muziektheatervoorstelling over billen.

De dvd die hij met z’n nieuwe kwartet Bo’s Da Bomb opnam, is weer eens zo’n uit de hand gelopen grap. Tijdens het Nijmeegse Valkhof-festival in juli van dit jaar deed hij een gooi naar het (niet-bestaande) wereldrecord saxofoonsolo spelen. Terwijl er bij de Vierdaagse doden vielen, presteerde Bo het om 1 uur 4 minuten en 49 seconden achter elkaar te soleren, gesecondeerd door toetsenist Pieter Jan Cramer, bassist Wiro Mahieu en drummer Makki van Engelen. Terwijl hij al peentjes zwetend staat te toeteren komt er af en toe een verpleegster (Rivka Ben Attar) om hem een pilletje te geven, een slokje water of een rondje deppen met de handdoek. Een consequent volgehouden grap, die wel werkt. Muzikaal levert het idee vooral een gek resultaat op, omdat er niet echt liedjes worden gespeeld waarop wordt gesoleerd. Wel komt er af en toe een thema langs, en dan speelt de Nijmegenaar regelmatig leentjebuur bij Sonny Rollins, de onbetwiste wereldkampioen lang soleren. De act is wel leuk om te zien, vooral als presentator Jac. Splinter tegen het eind ook de tussentijden gaat doorgeven, maar natuurlijk niet een ingeslagen weg om te volgen.


 

Dan is de nieuwe cd van Van de Graafs orkest I Compani "Museum of Emotions" een heel ander verhaal. Toch is er ook hier meer aan de hand dan gewoon een plaatje vol nieuwe composities van de bandleider. Hij gaf bandleden en ex-bandleden opdracht om ter gelegenheid van het 20-jarig bestaan van de groep een stuk te schrijven, gebaseerd op de erotische poëzie van de Braziliaanse dichter Carlos Drummond de Andrade. Dat levert soms zwoele muziek op, maar vooral ook een breed scala aan emoties.

Sommige componisten leggen de link tussen de Nino Rota-muziek, waar I Compani ooit mee begon, en de tango. Carel van Rijns ‘Een goddelijk ontwaken’ en ‘No Corpo Feminino’ van Wouter van Bemmel zijn hiervan de sterkste voorbeelden.

Bandoneonspeler Michel Mulder (heus, er zijn er meer in Nederland dan Carel Kraayenhof) mag in beide nummers de toon duidelijk zetten. Ook de bronstige toon die Van de Graaf uit zijn tenor haalt, en die aan Gato Barbieri refereert, lijkt die link Italië-Argentinië (onbewust?) te willen leggen. Van de oorspronkelijke bezetting van I Compani van twintig jaar terug is overigens niemand meer over, maar met de nieuwe ritmesectie (pianist Albert Veenendaal, bassist Meinrad Kneer en drummer Yonga Sun) heeft Van de Graaf een sterkere troef in handen dan hij ooit heeft gehad - met alle respect aan de voorgangers.

(Herman te Loo)

 


 

Recensie  uit Brabats Dagblad van 15 september 2006

 I Compani

Museum van Gevoelens

I Compani neemt een bijzondere plaats in in het landschap van de Nederlandse geïmproviseerde muziek. De groep rond saxofonist Bo van de Graaf verscheen aan het firmament met eigentijdse versies Nino Rota, componist van muziek bij films van Fellini. Nadien kwam er onder meer tango, opera en een muziek- en prozaproject voorbij. Inmiddels bestaat de groep twintig jaar en dat was voor Bo van de Graaf aanleiding groepsleden en voormalige bandleden te vragen nieuw werk te schrijven.

Alle bijdragen zijn geënt op erotische 'gedichten van Carlos Drummond d'Andrade. Het resultaat klinkt als een klok en wéér is I Compani erin geslaagd muziek nieuwe richtingen in te sturen. Opvallend is de rol van zangeres Gülendem Wubuli, die Chinese gedichten declameert en even opvallend de bijdrage van Simon Vinkenoog in 'Luna Triste' van Bo van de Graaf. De leider was compositorisch het meest actief; zijn 'Museum of Emotions' suite is een parel op dit album.

Alle diversiteit wordt niet alleen veroorzaakt door de keur aan componisten, ook de bezetting draagt daartoe bij. Met onder meer bandoneon, vibrafoon en diverse voices-over.

Rinus van der Heijden


 I Compani: ‘Museum Of Emotions’  

door: Laurent Sprooten  voor www.draaiomjeoren.nl

(2006 icdisc.nl 0601)

In 2005 en het voorjaar van 2006 toerde het jazz- en improcircus I Compani door Nederland met het programma ‘De liefde, natuurlijk’, een meeslepende conceptrevue waarin muziek en videoprojecties een symbiose aangaan met de poëzie van de Braziliaanse dichter Carlos Drummond d’Andrade. Bandleider Bo van de Graaf heeft de muziek van dit project verder bewerkt en samengebracht op de nieuwe CD van I Compani ‘Museum Of Emotions’. De titel weerspiegelt fraai het overweldigende scala aan gevoelens die door de muziek en de woorden worden opgeroepen en geconserveerd. Van de Graaf heeft de poëzie van Drummond d’Andrade, een van de grote erotomanen uit de literatuur, op een onbevangen en toch diepgaande manier verinnerlijkt en zo klinkt de muziek afwisselend bronstig, bezeten, smartelijk en contemplatief.

De samenklanken zijn net als de ritmes avontuurlijk en stuwend, de composities zijn soms verrassend symfonisch, dan weer fragmentarisch of puur efficiënt de structuur van een song volgend. Dat is toch wel even iets anders dan een muzikale omlijsting voor een gedicht maken.

Hierin schuilt waarschijnlijk het grootste talent van Bo van de Graaf: de rimpelloze wederzijdse doordringing van muziek, literatuur en film. En omdat I Compani bevolkt wordt door steeds betere musici – van wie de meesten ook als componist aan de weg timmeren – blijft deze al lang bestaande groep een opmerkelijke progressie doormaken.

Hoewel I Compani wars is van modieuze invloeden (geen elektronica, geen dance, geen retro) klinkt de muziek door de overtuigende dadendrang en het heftige samenspel toch fris, absoluut in het heden en aangenaam ongrijpbaar. Zodra I Compani het domein van een bepaalde stijl lijkt te betreden (tango, rock, bop, swing), dringt bijna ongemerkt de alomtegenwoordige vaudeville-dimensie weer naar de voorgrond, waarna de muziek nieuwe wendingen kan volgen of andere gedaanten aannemen. Een flink deel van de teksten wordt door de Chinees-Oeigoerse zangeres Gülendem Wubuli in het Chinees ‘gezegd’, een mooie vondst omdat in het Chinees de toonhoogte essentieel is voor de betekenis en de muziek als het ware in de taal besloten ligt.

De titel ‘Museum Of Emotions’ staat in de belangrijkste wereldtalen op het CD-hoesje, en ook daarmee onderstreept I Compani de universele waarde van de poëtische expressie, die net als de taal der liefde niet aan een bepaald land of een afgegrensde cultuur gebonden is.

zie ook: http://www.bovandegraaf.nl

cover CD


 

I Compani: ‘Museum Of Emotions’

(2006 icdisc.nl 0601)

In der vergangenen Saison war die niederländische Jazz- und Impro-Truppe I Compani in den heimischen Theatern auf Tournee mit dem Programm ‘Die natürliche Liebe’, einer mitreißenden Konzeptrevue, in der Musik und Videobilder symbiotisch mit der Lyrik des brasilianischen Poeten Carlos Drummond de Andrade zusammenwachsen. Bandleader, Saxofonist und Komponist Bo van de Graaf hat die Musik dieses Projektes weiter bearbeitet und sie bildet das Kernstück der neuen CD von I Compani, ‘Museum Of Emotions’. Der Titel widerspiegelt treffend die überwältigende Palette von Gefühlen, die von der Musik und den Worten evoziert und eingefangen wird. Van de Graaf hat die Lyrik des großen Erotomanen Drummond de Andarde ganz unbefangen und doch tiefgehend verinnerlicht und so erklingt die Musik abwechselnd obsessiv, schmerzvoll, kontemplativ und schwerenötig. Die Zusammenklänge sind genau wie die Rhythmen abenteuerlich und antriebsfreudig, die Kompositionen entwickeln bisweilen überraschend symphonische Strukturen, manchmal erscheinen sie fragmentarisch oder folgen in konsequenter Effizienz der reinen Songmelodie. Mit dieser überbordenden Klangfülle (auf der Bühne wird das Ganze noch um die prägnante Videoshow erweitert) geht Van de Graaf doch wesentlich weiter als die bloße musikalische Umrahmung eines Gedichts. Genau darim liegt wahrscheinlich das größte Talent dieses weit ausholenden Musikers, der imstande ist, eine überzeugende gegenseitige Durchdringung von Musik, Literatur und Film zu bewirken. In seinen langjährigen Fellini/Rota-Projekten hat er diese Fähigkeit immer weiter perfektioniert. Die Gruppe I Compani selbst gehört allein schon von der Besetzung her mittlerweile zum Besten was die holländische Jazz-Szene zu bieten hat. Zu den festen Größen der Gruppe gehören beispielsweise der virtuose Pianist Albert Veenendaal und der geniale Vibraphonist Hans Hasebos. Und weil die meisten Musiker auch versierte Komponisten sind, ist die stetige Progression dieser Gruppe unverkennbar. Obwohl I Compani beileibe nicht als moderne (oder gar modische) Gruppe einzustufen ist -Elektronik, Dance oder Retro sucht man vergebens- gibt sich die Musik aufgrund der überzeugenden Tatkraft und des heftigen Zusammenspiels trotzdem frisch, absolut auf der Höhe der Zeit und angenehm ungreifbar. Sobald I Compani eine bestimmte stilistische Domäne zu betreten scheinen (Tango, Rock, Bop, Swing), drängt sich fast unmerklich die allgegenwärtige Vaudeville-Dimension in den Vordergrund, wonach die Musik wieder anderen Launen folgen oder andere Gestalten annehmen kann.

Ein beträchtlicher Teil der Texte wird von der chinesisch-uygurischen Sängerin Gülendem Wubuli auf Chinesisch ‘gesprochen’, ein absolut gelungenes Experiment, weil in der chinesischen Sprache die Tonhöhe an sich ein wesentlicher Bedeutungsträger ist und die Melodie gleichsam in der Sprache beschlossen liegt. Der Titel ‘Museum Of Emotions’ erscheint in den wichtigsten Weltsprachen auf der CD-Hülle, und auch damit betonen I Compani den universellen Wert des lyrischen Ausdrucks, der genau wie die Sprache der Liebe nicht an einen besttimmten Staat oder eine abgegrenzte Kultur gebunden ist.

Laurent Sprooten


I Compani: ‘Museum Of Emotions’

by: Laurent Sprooten for www.draaiomjeoren.nl 

(2006 icdisc.nl 0601)

In 2005 and spring 2006, the jazz and impro circus that is I Compani toured through the Netherlands with the stirring conceptual revue ‘Love, Naturally’, a synergy of music and video with the poetry of the Brazilian, Carlos Drummond d’Andrade. Bandleader Bo van de Graaf has worked further on the music from this project for the new I Compani CD, ‘Museum Of Emotions’, a title which beautifully reflects the overwhelming range of emotions that the music and words evoke. Drummond d’Andrade is one of literature’s great eroticists and van de Graaf’s internalization of his poetry is both uninhibited and profound, giving us music by turns lustful, possessed, painful and contemplative.

 The harmonies and rhythms are adventurous and driving, the compositions ranging from surprisingly symphonic, to fragmentary, to the efficient sketching of a song structure. That’s of a whole other order than giving a poem a musical setting. Perhaps it’s here that Bo van de Graaf’s greatest talent lies: the seamless interlocking of music, literature and film.

Because I Compani comprises ever better musicians - most of whom also compose – this long-standing group is continually developing. And even though I Compani is averse to fashionable influences (no electronics, no dance, no retro), the music sounds fresh, up-to-date and nicely elusive, thanks to its absolute conviction and fierce ensemble work.

When I Compani seems to settle into a particular style (tango, rock, bop, swing), then the ever-present vaudevillian dimension muscles almost imperceptibly to the fore again, allowing the music to set off in new directions or take on another guise. It was an inspired idea to have large parts of the text ‘said’ in Chinese by the Chinese-Urguz singer Gülendem Wubuli - tone height is essential to meaning in Chinese and the music is as it were locked up in the language. The title ‘Museum Of Emotions’ is written in the major world languages on the CD cover, which further underlines the universal value of poetic expression that, like the language of love, belongs to all countries and cultures.