Mangiare FriesDagblad
---------------------------
Interview Tubantia
---------------------------
Jazz en Zo - Rinus van der Heijden
24 december 2010

I Compani op Stranger than Paranoia

De openingsavond werd afgesloten door
I Compani van Bo van de Graaf met het programma  ‘Mangiare!’, dat gaat over eten. Maar tegelijk is het een overzicht van 25 jaar inspanningen van het Nijmeegse gezelschap. Schatplichtig aan het concept van I Compani, trilde het concert van de veelzijdigheid. Circusmuziek, muziek uit wat oudere Italiaanse films, jazz, improvisatie, variété, je kunt het niet bedenken of het orkest put eruit. Een gipsyviool waar trombone, trompet en sopraansaxofoon achteraan zitten, lijkt de gewoonste zaak van de wereld. Maar ook een voortdrijvende ritmesectie, waar een bandoneonzich mee gaat bemoeien, zorgt voor prachtige momenten. En wat te denken van de muzikale uitbeelding van de billen van Jan Cremer, een stuk dat al tijdens het indrukwekkende project ‘Gluteus Maximus’
opdook.

  
Leider/componist Bo van de Graaf zorgde voor een daverende solo op tenorsaxofoon, die diep in de Afro-Amerikaanse traditie was geworteld. En in ‘Last Tango in Paris’ zong het volledige orkest, parelend, jubelend en vooral triomferend. Het slot was helemaal oké: de viool die begon te tokkelen als een gitaar, waarmee een luie Zuidamerikaanse blues werd ingezet, die gegarandeerd op Cuba alle deuren open smeet. Veelzijdiger kon I Compani zijn visitekaartje niet afgeven.