De nieuwe CD EXTENDED  leverde al een daverende recensie op van Tim Sprangers (JazzRotterdam International, De Volkskrant)

I Compani  EXTENDED

Het 28 jaar oude gezelschap I Compani is sowieso al een bont gezelschap, maar wat er 27 januari 2013 gebeurde tijdens de LUX Impro Marathon, ging alle perken te buiten. Het gezelschap onder leiding van rietblazer Bo van de Graaf breidde zich niet alleen uit naar 23 musici, meer dan ooit werd de interactie met het publiek opgezocht. Via een beeldscherm mochten toehoorders bij enkele nummers de muziek manipuleren met improvisatieopdrachten of verzoekjes indienen door een sms in te dienen. Ter plekke gaven de muzikanten hier gehoor aan.

Grappig concept waarmee je Bo van de Graaf en zijn band gelijk hebt samengevat: spontaniteit, musiceren in het moment en plezier maken in een interactief feest. Dat er een uur repetitietijd was, kwam het gezelschap alleen maar ten goede. Dat blijkt bijvoorbeeld met de overweldigende opening Sun Ra, in een meeslepend walsthema waar de positieve melancholie vanaf spat. De instrumenten schuren, lopen soms net over en naast elkaar, maar juist door deze rafelende randen ontstaan de mierentieten.

We tellen in deze gezamenlijk gespeelde stukken twee drummers, drie bassisten en vier pianisten. Die overdaad zorgt voor een aanstekelijke opzwependheid. Ook de uitvoering van Il Duca di Württemberg (van Fellini componist Nino Rota, arrangement van de Graaf) heeft die aanjagende weelde, ook dankzij de hitsige gitaren, strijkers en wrijvende blazers. Even later krijg je hetzelfde effect met Enlightment van Sun Ra Het enthousiasme en de overgave is om verliefd op te raken.

Vermakelijk is het stuk FreejazzKaraoke, waarin de muzikanten in een prettig zooitje reageren op de opdrachten van het scherm. We horen een hoop, uiteenlopend van een krassende gitaar van Jasper Stadhouders tot een grommende en snurkende Simin Tander. Deze zangeres lijkt een steeds prominentere rol te krijgen in het werk van van de Graaf. Haar stem is beweeglijk, ze laat het traditionele zingen vaak achterwege en kiest eerder voor klanken. Dat gaat vaak goed, maar de stem is een instrument dat snel op de voorgrond treedt, waardoor de betovering in de muziek zo maar doorbroken kan worden.

Bij deze geïmproviseerde stukken is het jammer dat je de interacties niet kan zien, zeker als het beeld een wezenlijk onderdeel vormt. De uitleg in woord en beeld (gaaf vormgegeven in een fake krantenknipsel) over de insteek van de stukken, vormt dan een welkome aanvulling.